Oprichter Wim ziet Radio Bakker op zijn 80ste verjaardag uit jasje groeien: “Het wordt wel krap”

Wie in Alkmaar al wat langer meegaat, kent ze waarschijnlijk nog: Mycom, Dixons, Dynabyte, De Block, Flandria, Kijkshop, Van der Gragt, IT's, Stereocenter en Allwave. Ooit vertrouwde namen voor wie een televisie, radio of ander elektronisch apparaat zocht. Inmiddels zijn ze uit het straatbeeld verdwenen. Zelfs BCC, jarenlang een van de grote spelers, ging in 2023 ten onder. Maar één naam staat er na bijna zestig jaar nog altijd: Radio Bakker aan het Scharlo.

Dat Radio Bakker Alkmaar er nog is, is deze week extra bijzonder. Oprichter Wim Bakker werd dinsdag 80 jaar. Zelf staat hij niet meer achter de toonbank en ook zijn vrouw Marianne heeft afscheid genomen van het dagelijkse werk. De zaak is al enige tijd in handen van de volgende generaties: Werner en Patricia en kleinzoon Rowan. Wim en Marianne zijn gezond en kunnen van een afstandje zien hoe hun kinderen en kleinkinderen het bedrijf dat ze samen vanaf de grond opbouwden gezond houden.

Dat begon op 4 oktober 1968. "Op Dierendag", weet Marianne nog. Niet in een grote elektronicazaak, maar in een klein winkeltje, twee panden verwijderd van de huidige winkel. "Het was oorspronkelijk een garen- en kantwinkeltje", herinnert Marianne zich. Het jonge stel kende in Alkmaar nog vrijwel niemand. De voordeur van hun woning was tegelijk de winkeldeur. (tekst gaat verder onder de foto)



Wim kwam niet helemaal onbeslagen ten ijs. Zijn vader had aan de Kennemerstraatweg in Heiloo al een radio- en televisiezaak, waar Wim werkte voordat hij in militaire dienst ging. Toen hij terugkwam, werkte ook zijn jongere broer inmiddels in het familiebedrijf en werd het er te krap. Wim besloot daarom voor zichzelf te beginnen in Alkmaar. Precies op het goede moment: de kleurentelevisie was bezig aan zijn opmars.

Marianne had aanvankelijk juist weinig met een winkeliersbestaan. Haar ouders hadden een schildersbedrijf en thuis had ze altijd gezegd dat ze nooit met een zakenman wilde trouwen. "En ja, dan word je verliefd", zegt ze lachend.

Veel uitleg over televisies kreeg ze van Wim aanvankelijk niet. "Hij zei alleen: daar is de knop voor aan en uit." Terwijl Wim bij klanten antennes plaatste, toestellen afleverde en reparaties uitvoerde, stond Marianne in de winkel. "Ik verkocht eigenlijk alles." Later deed ze ook de boekhouding, vaak 's avonds, naast de opvoeding van hun twee kinderen.

Vanaf de eerste dag bleek dat klanten het jonge stel iets gunden. Kleurentelevisies waren destijds kostbaar, maar toch kochten klanten ze bij de onbekende nieuwkomers. "Daar waren we heel trots op", vertelt Marianne.

In de decennia daarna veranderde vrijwel alles in hun branche. De kleurentelevisie werd gemeengoed, stereo-installaties kwamen op, daarna videorecorders, breedbeeldtelevisies, flatscreens en HD. Radio Bakker Alkmaar had zestien jaar lang zelfs een videotheek. Ook verdwenen in rap tempo de zelfstandige elektronicazaken. (tekst gaat verder onder de video uit 2011 over het faillissement van It's)



Wim schat dat hij in de beginjaren in Alkmaar ongeveer vijftien concurrenten had. "Er zijn er al jarenlang nog maar een paar over. Of althans, die zijn allemaal weg." Het contrast met nu is groot. Vorig jaar was er weer eens een nieuwkomer in Alkmaar: Coolblue. De van oorsprong online verkoper betrok juist het pand waar BCC na het faillissement was verdwenen. Begin dit jaar vestigde HelloTV zich zelfs pal naast deze concurrent.

De komst illustreert hoe sterk de elektronicamarkt is veranderd: een webwinkel opent een fysieke zaak, terwijl veel traditionele winkelketens uit het straatbeeld zijn verdwenen. Waarom Radio Bakker al die veranderingen wél heeft doorstaan? Wim en Marianne wijzen vooral op een keuze die ze lang geleden maakten. Ze wilden niet koste wat kost de goedkoopste zijn en kozen bewust voor service en advies. Marianne herinnert zich dat ze soms wakker lag als een grote concurrent opende en klanten kwamen vertellen dat het daar rijen dik stond, terwijl het bij Radio Bakker stil was. "Maar uiteindelijk kwamen ze toch weer terug." (tekst gaat verder onder de foto)



Wim vat zijn manier van ondernemen eenvoudig samen: groeien, maar niet harder dan verantwoord is. "Wat je behappen ken, moet je doen." Veel werd in eigen beheer gedaan en hij wilde zelf de baas blijven, ook toen inkoopcombinaties en ketens steeds belangrijker werden. "Je moest roeien met de riemen die je had."

Daarbij hoorde ook service die tegenwoordig bijna ouderwets aandoet. In het gesprek wordt herinnerd aan klanten die op zaterdagavond belden omdat hun televisie het niet meer deed. Als het even kon, ging Wim langs zodat ze die avond toch konden kijken.

De winkel bleef ondertussen een familiebedrijf. Zoon Werner kwam er als zestienjarige werken. Later volgde kleinzoon Rowan, die volgens zijn grootouders vooral veel kennis van witgoed heeft. Ook een tweede kleinzoon koos uiteindelijk voor het bedrijf. De oprichters hebben daarmee iets wat veel van hun vroegere concurrenten niet meer hebben: opvolgers die de naam voortzetten. (tekst gaat verder onder de foto)



Helemaal loslaten blijkt overigens lastig. Wim staat niet meer in de winkel, maar helpt achter de schermen nog weleens met een klus of project. "Ik heb wel mijn eigen tijd", zegt hij. "Ik sta niet echt in de winkel. Daar ben ik te oud voor."

Marianne heeft eveneens haar eigen leven buiten de zaak gevonden. Ze past graag op haar achterkleinkind, is betrokken bij de vrienden van Cool kunst en cultuur in Heerhugowaard en wandelt nog altijd graag. Zestien keer liep ze de Nijmeegse Vierdaagse uit. Ook de tuin bij hun huis, iets wat ze vroeger boven de winkel niet hadden, houdt haar bezig.

Voor Wim is de conclusie na 58 jaar elektronica eenvoudig. De apparaten zullen blijven veranderen en het koopgedrag van klanten ook. Een winkel moet daarom blijven meebewegen. Maar hij ziet geen reden waarom Radio Bakker niet verder zou kunnen. "Je moet gewoon meegaan met de handel." (tekst gaat verder onder de foto)



Misschien is dat wel de rode draad van het bedrijf dat Wim Bakker in 1968 in een voormalig garen- en kantwinkeltje begon. Niet de grootste willen zijn, niet iedere prijsstrijd aangaan, maar veranderen wanneer dat nodig is en vasthouden aan wat volgens de familie niet verandert: goed advies, service en een klant die terugkomt.

Wim zelf hoeft die kar inmiddels niet meer te trekken. Op zijn tachtigste kan hij constateren dat de winkel die hij samen met Marianne begon nog altijd aan het Scharlo staat. Terwijl om hen heen een lange rij bekende namen kwam en ging, bleef er één op de Alkmaarse gevel staan: Radio Bakker. Al valt hem tussen de steeds grotere televisies en wasmachines wel één ding op: "Het wordt wel krap hier."