Hoop op lagere straf voor Glenn V. draait uit op levenslang: hoe het hoger beroep heel anders uitpakte

Toen Glenn V. uit Noord-Scharwoude in hoger beroep ging tegen zijn gevangenisstraf van 29,5 jaar, hoopte hij het gerechtshof ervan te overtuigen dat hij voor meerdere overvallen moest worden vrijgesproken. Zijn advocaten spraken van een beschadigde man, betwistten belangrijke delen van het bewijs en verzetten zich fel tegen de eis van een levenslange gevangenisstraf.

Die had het Openbaar Ministerie geëist, omdat het Openbaar Ministerie hem juist zag als een van de drijvende krachten achter een reeks uitzonderlijk gewelddadige woningovervallen in deze regio.

Ruim een maand later viel de uitspraak. Niet alleen wees het gerechtshof vrijwel alle verweren van de verdediging af, de straf viel zelfs aanzienlijk zwaarder uit. Het gerechtshof kwam uiteindelijk tot dezelfde straf als het Openbaar Ministerie had geëist: Glenn V. kreeg levenslang. (tekst gaat verder onder de foto)



Dat roept de vraag op hoe de Dijk en Waarder die in hoger beroep juist op strafvermindering hoopte uiteindelijk de zwaarst mogelijke straf kreeg opgelegd.

Tijdens de zittingen stelde de verdediging onder meer dat verklaringen van medeverdachte Deniz R. uit Obdam onbetrouwbaar waren en dat Glenn V. ten onrechte als schutter werd aangewezen. Ook werd aangevoerd dat verklaringen van een ex-partner tegenstrijdig waren en dat anonieme getuigenverklaringen onvoldoende betrouwbaar zouden zijn.

Daarnaast vroegen de advocaten het hof rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van Glenn V., die zij omschreven als "een beschadigd man, die ondanks zijn lange voorarrest en trauma's aan zijn toekomst blijft werken." (tekst gaat verder onder de foto)



Opvallend is hoe uitvoerig het gerechtshof zijn afwegingen motiveert. Vrijwel ieder belangrijk bezwaar van de verdediging wordt afzonderlijk besproken. Daarbij leggen de rechters stap voor stap uit waarom bepaalde verklaringen wel bruikbaar zijn en andere juist niet.

Verklaringen van medeverdachten zijn volgens het hof op zichzelf niet voldoende. Pas wanneer zij worden ondersteund door ander bewijs, zoals telefoongegevens, DNA-sporen, camerabeelden of verklaringen van andere getuigen, gebruikt het hof ze voor de bewezenverklaring.

Op verschillende punten neemt het hof ook afstand van de redenering van zowel het Openbaar Ministerie als de verdediging. Sommige verklaringen worden slechts gedeeltelijk bruikbaar geacht en op onderdelen komt het hof tot een andere bewijsredenering dan de rechtbank. (tekst gaat verder onder de foto)



Daarmee laat het hof zien niet simpelweg één partij te volgen, maar zelfstandig alle bewijs opnieuw te beoordelen. Uiteindelijk verandert dat niets aan de eindconclusie: volgens het hof staat de betrokkenheid van Glenn V. bij de gewelddadige overvallen overtuigend vast.

Ook de motivering van de levenslange gevangenisstraf gaat verder dan alleen de vraag wie heeft geschoten. Volgens het hof speelde Glenn V. een bepalende rol binnen de overvalgroep en maakte hij zich schuldig aan uitzonderlijk ernstig vuurwapengeweld.

Daarnaast weegt zwaar mee dat de groep na de dodelijke overval op Sjaak Groot in Berkhout niet stopte, maar ruim een maand later opnieuw toesloeg bij een woningoverval in Noord-Scharwoude. Volgens het hof laat dat zien dat de kans op dodelijk geweld bewust werd aanvaard. (tekst gaat verder onder de foto)



Juist dat laatste verklaart waarom het gerechtshof uiteindelijk tot een andere afweging kwam dan de rechtbank. Waar de rechtbank in 2024 nog uitkwam op een gevangenisstraf van 29,5 jaar, ziet het hof in hoger beroep geen andere passende straf meer dan levenslang. Volgens de rechters is die uitzonderlijke straf noodzakelijk om de samenleving blijvend te beschermen.

Voor de slachtoffers uit onder meer Heerhugowaard en Noord-Scharwoude betekent de uitspraak meer dan een hogere straf. Eerder vertelde slachtofferadvocaat Laura Wagemaker dat haar cliënten zich vooral gehoord voelen doordat het hof alle verweren uitvoerig heeft beoordeeld voordat het tot zijn oordeel kwam. Wie de arresten leest, ziet inderdaad hoe uitgebreid de rechters uitleggen waarom zij uiteindelijk geen redelijke twijfel meer zien over de rol van de hoofdverdachten.

Juist die uitvoerige motivering verklaart waarom veel slachtoffers na zes jaar niet alleen tevreden zijn met de uitkomst, maar vooral het gevoel hebben dat hun leed eindelijk volledig is erkend.