Voor het eerst aan de start van De 4 van Alkmaar: “Tien kilometer is echt verder dan je denkt”

Waar sommige deelnemers inmiddels niet meer op de vingers van twee handen kunnen tellen hoe vaak ze hebben meegedaan, stonden Angelique Lemaire en Jos Pekel dit jaar voor het eerst aan de start van De 4 van Alkmaar. Allebei begonnen ze aan een nieuw avontuur, ieder met hun eigen uitdaging én hun eigen wandelmaatje.

Voor Angelique was de eerste wandeldag direct een pittige beproeving. Samen met haar hond Coco liep ze de afstand van tien kilometer. "Het was zwaarder dan ik dacht", vertelt ze aan de start van dag twee. "Tien kilometer loop ik normaal gesproken ook wel met mijn hondje, maar dan verdeeld over de hele dag. Nu doe je het achter elkaar en dat vond ik best zwaar."

Dat ze de tocht uitliep, maakt haar extra trots. Twee jaar geleden kreeg Angelique een nieuwe heup. "Dat maakte het ook wel een uitdaging, maar ik vond het ontzettend leuk." Naast Angelique liep haar trouwe viervoeter Coco mee. De hond van ruim anderhalf jaar oud leek zich prima te vermaken tijdens haar eerste officiële wandeltocht.

"Ze vond het volgens mij ook wel leuk. Ze liep af en toe wat te snuffelen, maar ze heeft het gered." Toch eiste de wandeling ook bij Coco zijn tol. "Ze heeft de hele middag en avond liggen slapen, dus ze was wel lekker moe." (tekst gaat door onder de foto)



Na de eerste wandeldag heeft Angelique al geleerd wat ze de komende dagen anders gaat doen. "Wat ik vandaag ga toepassen is om iets langere rustpauzes te nemen. Gisteren heb ik dat eigenlijk helemaal niet gedaan. Maar het is toch wel verstandig om af en toe even tien minuten of een kwartiertje te gaan zitten."

Volgens haar is dat juist het fijne aan het evenement. "Je kunt aankomen wanneer je wilt, dus dat maakt ook niet zoveel uit." Qua voorbereiding zat het wel goed. Veel bagage had ze niet mee. "Gewoon een flesje water en een energiereep. Maar die reep heb ik gisteren niet eens nodig gehad."

Ondanks de vermoeidheid kijkt ze alweer uit naar de volgende kilometers. "Ik vond het echt heel leuk. Het is echt een aanrader, maar je moet wel goed kunnen lopen." Dat ontdekte ze al snel. "Die tien kilometer is echt verder dan je denkt. En toen ik hier weer aankwam, moest ik ook nog naar huis lopen. Ik woon gewoon in Alkmaar, maar daar had ik eigenlijk helemaal geen zin meer in", lacht ze. (tekst gaat door onder de foto)



Ook voor Jos Pekel is het zijn eerste deelname aan De 4 van Alkmaar. Hij loopt de tocht met een geleidestok. Zijn zicht is inmiddels minder dan achttien procent. "Mijn gezichtsveld is ook vrij smal", legt hij uit. "Ik kijk eigenlijk een beetje in een koker."

Gelukkig hoeft hij de route niet alleen af te leggen. Wandelmaatje Cor loopt de hele tocht naast hem. "Ik heb natuurlijk mijn maat bij me, dus dat is hartstikke handig. Als we een stoepje tegenkomen of iets anders waar ik op moet letten, dan zegt hij dat even." De twee mannen lopen de tien kilometer en dat bevalt uitstekend. "Het is prima te doen. We doen niet de grote afstand, dus het is allemaal wat rustiger."

Het idee om mee te doen ontstond eerder dit jaar in Oostenrijk. Jarenlang gingen Jos en Cor samen naar de Weissensee om te schaatsen, maar dat veranderde de afgelopen tijd. "Door mijn zicht en omdat ik ook een nieuwe heup heb gekregen, durfde ik niet meer te schaatsen", vertelt Jos. "In plaats daarvan zijn we veel gaan wandelen." Toen hij De 4 van Alkmaar voorbij zag komen, was de beslissing snel genomen. "Ik heb Cor gebeld en gevraagd of hij mee wilde doen." (tekst gaat door onder de foto)



Aan voorbereiding geen gebrek. De mannen trokken er wekenlang op uit om te trainen. "We hebben één keer per week in de duinen gelopen", vertelt Jos. Cor vult lachend aan: "En we hebben natuurlijk ook de terrasjes geoefend." "Dat was misschien nog wel het belangrijkste onderdeel van de training", grappen de mannen.

Voorlopig verloopt alles volgens plan. Van blaren of zere voeten is nog geen sprake. "Ik heb nog nieuwe schoenen gekocht en die hebben we goed ingelopen. We hebben gelukkig nergens last van. Maar ja, het is pas dag twee."

Wat hen het meest aanspreekt aan de wandeltocht? Daar hoeven ze niet lang over na te denken. "Het is lekker op je eigen tempo, iedereen is gezellig en het weer zit mee. Het bevalt ons zeker." Of ze volgend jaar terugkomen weten ze nog niet precies. Al wordt er voorzichtig vooruitgekeken. "Misschien de vijftien kilometer", zegt Jos.

Als direct daarna de vraag wordt gesteld of Streekstad Centraal volgend jaar opnieuw een stukje mee mag lopen, volgt er snel een lachende aanvulling: "Het is maar een grapje hè!" Eerst deze achttiende editie maar eens uitlopen.