Kaas, berries, de muziek op het carillon: de Alkmaarse kaasmarkt is één en al folklore en daar komen de bezoekers ook voor, uit heel de wereld. Maar déze vrijdag was het toch net even anders, met net even meer glamour. Tussen de toeristen stonden ook mensen uit Alkmaar en Heerhugowaard en die kwamen niet voor de kaas, nee, die kwamen voor Unique Horny.
Het luiden van de kaasbel is een bijzondere eer: maar één keer in een mensenleven kan iemand die eer te beurt vallen en de meeste mensen maken het zelfs nooit mee. Deze week, een dag voor de officiële start van de Alkmaarse Prideweek, was het Unique Horny die de bel mocht luiden.
"Dat hebben we toch niet vaak gezien, dat de belluider zó hoog komt." Ook de kaasdragers en de andere vaste aanwezigen op de markt kijken er met enige ver- en bewondering naar. Want die hakken, die zijn écht en ze zijn hóóg. (tekst gaat door onder de foto)
Het 'moment suprème': het luiden van de bel, om de markt te openen. (foto: Streekstad Centraal)Andere details zijn net wat minder echt, want Unique Horny is natuurlijk een 'drag queen'. In het dagelijks leven is Leon Borst verpleegkundige op de intensive care van Noordwest Ziekenhuis, maar dat lijkt nu even ver weg, al komt het zeker naar voren in de presentatie voor het publiek, met een interview door 'stem' Ingrid Kruyssen.
"Nee, ik ben blij dat het laagjes zijn, maar daaronder..." Unique Horny lacht als Streekstad Centraal vraagt of dat nou wel een ademend stofje is, die jurk en die handschoenen. Het is warm, zo in de volle zon. "Maar het is geweldig om hier te mogen staan. En toch wel wat anders dan wat ik gewend ben."
Er zijn natuurlijk genoeg andere podia voor dragqueens, ook grote, zoals het festival Milkshake in Amsterdam. Maar Alkmaar ontbeerde zoiets lange tijd. Dit jaar is er een heuse Drag Queen Contest in de kaasstad, maar dus ook dit podium op de Kaasmarkt: "Ja, véél publiek, en een ander publiek natuurlijk. Maar ik zie ook veel bekenden hoor. Zo in de spotlight als hier, dat is wel iets bijzonders." (tekst gaat door onder de foto)
Een foto met de kaasmeisjes en de kaaskeurder mocht natuurlijk niet ontbreken. (foto: Streekstad Centraal)Onder die bekenden ook de wethouder die dit bijzondere moment in eerste instantie organiseerde: Christian Schouten, sinds een week ex-wethouder. "Ik ben heel dankbaar voor wat hij heeft gedaan, door hem is het balletje echt gaan rollen", vertelt de vereerde belluider. "Het is jammer dat hij er nu niet zelf bij is, maar hij is dus wel gekomen als publiek."
En uiteraard is nu de nieuwe wethouder diversiteit er, Lars Ruiter. "De gemeente staat hier helemaal achter, daar gaat het om", benadrukt hij. "Ik heb er wel een drukke portefeuille bij gekregen, met nu een hele week activiteiten. Dit is de officieuze start."
Het publiek kijkt er wel van op. "Dat moet wel echt een bekende zijn, hier", overweegt een Duits echtpaar uit het noorden van Beieren. "Ja, dit hebben we bij ons niet, zo'n Pride. Maar misschien zou het juist een goed idee zijn. En dan ook kaas erbij!" Zo kan Alkmaar toch een voorbeeld stellen.
Wethouder Ruiter benoemt in gesprek met Streekstad Centraal ook de moeilijkheden, de aanvallen, het gevoel van onveiligheid waar de queer community zich mee geconfronteerd weet. Ook in Alkmaar. "Het is belangrijk dat ook de gemeente zich uitspreekt. Ook als het verkeerd gaat, dan moeten we echt proactief zijn. Maar natuurlijk ook op dit soort momenten, dit is geweldig. En dan de zon erbij. Dat mooie weer moeten we ook maar even vasthouden!" (tekst gaat door onder de foto)
Vooor wethouder Ruiter betekent zijn nieuwe portefeuille een druk bezette week (foto: Streekstad Centraal)Behalve van de wethouder krijgt de belluider op de markt ook gezelschap van zijn partner en van zijn ouders. Zo krijgt het optreden een persoonlijk en echt Alkmaars tintje. Hoewel, Alkmaars... "Nou, we komen uit Heerhugowaard!"
Maar het werk in het ziekenhuis is al een logische band met Alkmaar, en anders wel de vele activiteiten rondom de Alkmaar Pride, waar je als dragqueen uit de regio niet omheen kan. Leon doet dit nu zo'n drie jaar, al in het begin met die koppeling aan zijn werkgever, Noordwest Ziekenhuis, die inclusiviteit óók toejuicht.
"Het werk is natuurlijk intensief", vertellen zijn ouders, terwijl ze hun zoon met hoge hakken zien stralen op de wiebelige steentjes van het Waagplein. "Dan is het mooi dat dit er naast kan bestaan. Even iets helemaal anders."
