Nachtelijke estafette vanuit Wageningen met bevrijdingsvlam: “Niet alleen zwaar, maar ook een feest”

De dodenherdenkingen zijn maandagavond overal waardig en met grote betrokkenheid verlopen. Ook bij het monument aan de Dreef in Heerhugowaard was het twee minuten muisstil nadat de Last Post had geklonken. Tussen de aanwezigen viel een groep lopers van atletiekvereniging Hera op. Zij legden bloemen, stonden stil bij de slachtoffers – en maakten zich daarna klaar voor een bijzondere tocht die de brug slaat naar Bevrijdingsdag.

Voor Hera-organisator en hardloopster Margret Does waren de twee minuten stilte ook voor een gesneuveld familielid. Zij is familie van Jan Does, een dienstplichtig militair uit Heerhugowaard die op 20-jarige leeftijd in 1947 sneuvelde in Nederlands-Indië. Zijn portret werd deze avond samen met dat van zes andere oorlogsslachtoffers getoond. Het geeft haar betrokkenheid bij de estafette een extra lading. “Je voelt echt dat je iets doorgeeft,” zegt ze. (tekst gaat verder onder de foto)



Deze nacht zien de lopers van Hera hun bed niet. Nog dezelfde avond vertrekt de groep richting Wageningen. Daar halen zij, samen met sportievelingen uit het hele land, het bevrijdingsvuur op. Hera loopt vanuit Wageningen met twee teams die elkaar de hele nacht afwisselen. “Eén loper en zes fietsers vormen een team. De loper loopt steeds een paar minuten en daarna wisselen we. Na een uur neemt de andere groep het over.

En dat doen we de hele nacht door,” vertelt Does, die dit voor Hera samen organiseerde met Thea Pluister en Johan de Vries. Als we voorstellen dat ze op de foto gaat, wil ze die er ook graag bij hebben. "We coordineren dit voor Hera met zijn drieën."

Het is een nachtelijke tocht die van alle deelnemers wel wat vergt, maar vooral ook verbindt. “Onderweg loop je samen met allemaal andere groepen die dezelfde kant op gaan. Uit Alkmaar, Langedijk, maar ook uit andere plaatsen. Dan ga je juichen en elkaar aanmoedigen. Het is niet alleen zwaar, het is ook een feest,” zo vat ze de loop samen. (tekst gaat verder onder de foto)



Die verbondenheid wordt onderweg versterkt door de momenten van stilte. “We gaan langs het militaire ereveld op de Grebbeberg en daar stoppen we even om een kaarsje neer te zetten. Dat doen we eigenlijk bij alle monumenten waar we langs komen,” vertelt Does.

Het vuur dat in Wageningen wordt opgehaald, moet de hele weg blijven branden. Dat geeft de tocht iets spannends, maar ook iets symbolisch. “We krijgen daar een fakkel mee en die steken we aan. Die mag niet uit, dat is het doel. Voor de zekerheid hebben we ook een kaarsje aangestoken in de auto,” zegt ze met een glimlach.

De estafette is allang niet meer alleen een initiatief van één vereniging. Vanuit vrijwel alle plaatsen in de regio doen lopers mee. Samen vormen zij een lange keten die de herinnering aan het verleden verbindt met de vrijheid van nu.

Burgemeester Maarten Poorter van Dijk en Waard was dit jaar bij de Dodenherdenking in Heerhugowaard aan de Dreef, en zag daar de lopers in hun oranje sportkleding vertrekken. Hij spreekt van een mooie en waardige avond met een hoge opkomst. “Dat laat zien hoe belangrijk het is dat we dit samen blijven doen,” zegt hij. Over de estafette is hij duidelijk: “Ik vind het prachtig. Herdenken gaat over in vieren, dat loopt hier naadloos in elkaar over. Ik ben er beretrots op.” (tekst gaat verder onder de foto)



Schouderklopjes vallen haar ten deel als ze zich door het publiek wumt: "Zet hem op! We halen jullie morgen weer binnen", krijgen de lopers van Hera te horen terwijl ze zich opmaken om richting Wageningen te vertrekken.

Dinsdag worden de lopers feestelijk onthaald in Heerhugowaard op het Stadsplein en op het Raadhuisplein, waar zij kort na het middaguur met het vuur aankomen in Dijk en Waard. In Langedijk komt de loopgroep door Sint Pancras en de andere kernen, tot ze in Oudkarspel zijn. Daar wordt met de vlam ook een bevrijdingsvuur ontstoken.

Voor Margret Does zit de waarde van de tocht juist in die overgang. Van de stilte bij het monument naar de beweging door de nacht. Van herdenken naar vieren. “Het is bijzonder om dat samen te doen,” zegt ze. “Met elkaar, en voor elkaar.”